Si ndryshon zhurma e qytetit apo natyrës nën petkun e bardhë. Ndjesitë:

A dëshiron që ta përshtat këtë tekst për një (psh. shkollë fillore apo e mesme) apo preferon të shtojmë më shumë detaje poetike ?

Pavarësisht rreptësisë së tij, dimri është stina e bashkimit. Ndërsa jashtë fryn veriu dhe dritaret dridhen nga era, brenda shtëpive mbretëron një tjetër botë. Aroma e gështenjave të pjekura, zhurma e këndshme e drunjve që krisin në zjarr dhe shija e ngrohtë e çajit krijojnë një strehë paqeje. Është koha kur familjet mblidhen rreth vatrës, duke ndarë tregime dhe duke shijuar shoqërinë e njëri-tjetrit, ndërsa jashtë bota vazhdon të jetë e mbështjellë me grinë e ftohtë të reve.

Gabimisht mendojmë se dimri është i bardhë e i zi. Por një vëzhgues i vëmendshëm zbulon një paletë të pasur:

Pamja e parë e një mëngjesi dimri është magjepsëse. Pemët, dikur të veshura me gjethe shumëngjyrëshe, tani qëndrojnë si skulptura kristali nën peshën e dëborës. Çdo degë është stolisur me një dantellë të bardhë, ndërsa çatitë e shtëpive duken si kësula pambuku që nxjerrin tym të hollë nga oxhaqet. Toka është mbuluar nga një qilim i trashë dëbore, ku hapat e parë lënë gjurmë të thella, duke thyer simetrinë perfekte të kësaj mbretërie të ngrirë.

Kur hap perdet, ajo që të godet së pari nuk është drita, por heshtja . Heshtja e dimrit është ndryshe nga çdo tjetër. Ajo nuk është mungesë zhurme, por një prani fizike. Rrugët janë të mbuluara me një batanije të bardhë që reflekton rrezet e diellit si një milion diamante të vegjël. Pemët, dikur të zhveshura dhe të trishta, tani janë skulptura kristali. Secila degë mban mbi vete një shtresë të hollë akulli që kërcitet nën peshën e zogjve të vegjël që kërkojnë strehë.